İSLAMDA İNCELİKLER  

  

 NİÇİN FAKİRLERE YARDIM CAMİDEN TOPLANIRDA , MEYHANEDEN TOPLANMAZ !

NİÇİN KURBANIN 3/1'İ FAKİRLERE VERİLİRKEN , YILBAŞINDA KESİLEN HİNDİNİN BİR BUDU FAKİRLERE VERİLMEZ !

NEDEN RAMAZAN AYI SUÇUN EN AZ OLDUĞU AY, KADİR GECESİ SUÇUN EN AZ OLDUĞU GECEDİR DE YILBAŞI GECESİ SUÇUN EN FAZLA OLDUĞU GECEDİR ?

TARİKAT EVİNDE  ( ! ) TOPLANAN YÜZLER NÜMAYİŞ,OLAY ÇIKARMADAN ,ESRAR KOKAİN ALEMİ YAPMADAN AYRILIRDA DİSKO-BAR'LARDA BUNLAR HEP VAR OLUR ?

ALLAH ( CC) NEDEN DOMUZ ETİNİ HARAM KILMIŞTA , İNEK ETİNİ HARAM KILMAMIŞTIR?

NİÇİN ( ZEKAT , SADAKA ,FITIR'...) İLE ; ALIN TERİ İLE KAZANILAN MAL,PARANIN BİR BÖLÜMÜ FAKİRLARA VERİLİRDE , İSLAM'IN YASAKLADIĞI KUMAR,FAİZ,KARABORSA,...İLE BAŞKALARININ MALINA ,PARASINA GÖZ DİKİLİR ?

NEDEN " DİNDE ZORLAMA YOKTUR " AYETİ İLE İSLAM BAŞKA DİNDEN OLANLARIN ZORLA İSLAM'A SOKULMALARINI YASAKLAR DA BAŞKA DİNLERDE BÖYLE BİR KURAL YOKTUR !

                            BİR ZAMANLAR ... VE  NEDEN BUGÜN  DEĞİL

Faziletliydik: Kimsenin malına, mülküne göz dikmezdik. Kimsenin namusuna yan bakmazdık. Hırsızlık nedir bilmez, dilenciliği meslek edinmez, kimseyi de küçümsemezdik.
   Dürüsttük: Bir zamanlar Londra Ticaret Odası’nın en görünür yerinde şu mealde bir tavsiye levhası asılıydı: "Türklerle alışveriş et, yanılmazsın."
   İtibarlıydık: Bir zamanlar Hollanda Ticaret Odası’nın toplantılarında oylar eşit çıkınca Osmanlılarla alışverişi olan tüccarın oyu iki sayılır, onun dediği olurdu.
   Temizdik: Yere bile tükürmezdik. Hatta, Osmanlı askeri teşkilatını Avrupa’ya tanıtmasıyla meşhur Comte de Marsigil, yere tükürmedikleri için atalarımızı şöyle eleştiriyor:
   "Türkler hiçbir zaman yere tükürmezler. Daima yutkunurlar. Bunun için de saçlarında sakallarında bir hararet olur ve zamanla saçları, kaşları, sakalları dökülür."
   Çevreciydik: Kurak günlerde ücretle adamlar tutup sokaktaki ulu ağaçları sulatır, göçmen kuşların yorgunluk atması için saçak altlarına kuş sarayları yapardık.
   Bunlara öyle çok örnek var ki, saymakla bitmez.
   Harama el sürmezdik: Fransız müellif Motray, 1700’lerdeki halimizi şöyle anlatıyor:
   "Türk dükkânlarında hiçbir zaman tek meteliğim kaybolmamıştır. Ne zaman bir şey unutsam, hiç tanımadığım dükkâncılar arkamdan adam koşturmuşlar, hatta birkaç kere Beyoğlu’ndaki ikametgâhıma kadar gelmişlerdir."
   Medeni idik: İngiliz sefiri Sör James Porter ise, 1740’ların Türkiye’si için şunları söylüyor:
   "Gerek İstanbul’da, gerekse imparatorluğun diğer şehirlerinde hüküm süren emniyet ve asayiş, hiçbir tereddüde imkân bırakmayacak şekilde isbat etmektedir ki, Türkler çok medeni insanlardır."
   Dosdoğruyduk: Fransız generallerden Comte de Bonneval ise, şu hükmü veriyor:
   "Haksızlık, mürabahacılık, inhisarcılık ve hırsızlık gibi suçlar, Türkler arasında meçhuldür... Öyle bir dürüstlük gösterirler ki, insan çok defa Türklerin doğruluklarına hayran kalır."
   Hırsızlık nedir bilmezdik: Fransız müellif Dr. Brayer, 1830’ların İstanbul’unu getiriyor önümüze:
   "Evlerin kapısının şöyle böyle kapatıldığı ve dükkânların çoğunlukla umumî ahlâka itimaden açık bırakıldığı İstanbul’da her sene azami beş-altı hırsızlık vak’ası görülür."
   Ubicini Dr. Brayer’i şöyle doğruluyor:
   "Bu muazzam payıtahtta dükkâncılar, namaz saatlerinde dükkânlarını açık bırakıp camiye gittikleri ve geceleri evlerin kapısı basit bir mandalla kapatıldığı halde, senede dört hırsızlık vakası bile olmaz. Ahalisi sırf Hıristiyan olan Galata ile Beyoğlu’nda ise hırsızlık ve cinayet vak’aları olmadan gün geçmez."
   Naziktik: Edmondo de Amicis isimli İtalyan gezgini, yine 1880’lerin "biz"ini anlatıyor bize:
   "İstanbul Türk halkı Avrupa’nın en nazik ve en kibar insanlarıdır. Sokakta kavga enderdir. Kahkaha sesi nadirattan işitilir. O kadar müsamahakârdırlar ki; ibadet saatlerinde bile camilerini gezebilir, bizim kiliselerde gördüğünüz kolaylığın çok fazlasını görürsünüz."
   Cihana örnektik: Türkiye Seyahatnâmesi’yle meşhur Du Loir’un 1650’lerdeki hükmü şöyle:
   "Hiç şüphesiz ki, ahlâk bakımından Türk siyasetiyle medeni hayatı bütün cihana örnek olabilecek vaziyettedir."
   Şefkatimiz yalnızca insana yönelik değildi, hayvanları, hatta bitkileri bile kapsıyordu.
   Hayata karşı saygılıydık: Bu konuda dilerseniz Elisee Recus’u dinleyelim, bize 1880’lerdeki halimizi anlatsın:
   "Türklerdeki iyilik duygusu hayvanları dahi kucaklamıştır. Birçok köyde eşekler haftada iki gün izinli sayılır... Türklerle Rumların karışık olarak yaşadığı köylerde ise bir evin hangi tarafa ait olduğunu kolaylıkla anlayabilirsiniz. Eğer evin bacasında leylekler yuva yapmışsa, bilin ki o ev bir Türk evidir." (Küçük Asya, c. 9)
   Hayırseverdik: Comte de Marsigli’yi tekrar dinleyelim:
   "Yazın İstanbul’dan Sofya’ya giderken dağlardan anayol üzerine inmiş köylülerin yolculara bedava ayran dağıttıklarına şahit oldum."
   Aynı müellif, ceddimizin hayırseverlikte fazla ileri gittikleri kanaatindedir. Şöyle diyor:
   "Fakat şunu da itiraf etmeliyim ki, bu dindarane hareketlerinde biraz fazla ileri gitmektedirler. İyiliklerini yalnız insan cinsine hasretmekle kalmayıp, hayvanlara ve hatta bitkilere bile teşmil ederler."
   Bu tespiti, İslâm ve Türk düşmanı avukat Guer misallendiriyor:
   "Türk şefkati hayvanlara bile şamildir" dedikten sonra şu örneği zikrediyor:
   "Hayvanları beslemek için vakıflar ve ücretli adamları vardır. Bu adamlar sokak başlarında sahipsiz köpeklere ve kedilere et dağıtırlar... Sokaktaki ağaçların kuraklıktan kurumasını önlemek için bir fakire para verip sulatacak kadar kaçık Müslümanlara bile rastlamak mümkündür..."
   "Kaçık"lığın kaynağını da veriyor adam:
   "Birçokları da sırf azad etmek için kuşbazlardan kuş satın alırlar. Bunu yapan bir Türk’e bir gün yaptığı işin neye yaradığını sordum. Küçümseyerek baktı ve şu cevabı verdi: Allah’ın rızasını tahsile yarar."
   Galiba geçmişimizden uzaklaşmak bize çok pahalıya patladı.
   Yahya Kemal Beyatlı’nın bir tespitiyle yazımızı noktalayalım:
   "Eski Türklerin bir dini hayatları vardı, dini hayatları olduğu için de çok şeyleri vardı; yeni Türklerin de dini hayatları olduğunda çok şeyleri olacak."